Ghazal 182: Non hai scritto come stai, e sono passati alcuni giorni

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند
محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید
هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب
فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست
بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذر
تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو
نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

ای گدایان خرابات خدا یار شماست
چشم انعام مدارید ز انعامی چند

پیر میخانه چه خوش گفت به دردی‌کش خویش
که مگو حال دل سوخته با خامی چند

حافظ از شوق رخ مهر‌فروغ تو بسوخت
کامگارا نظری کن سوی ناکامی چند

Non hai scritto come stai, e sono passati alcuni giorni;
dov'è un confidente, perché io ti mandi qualche messaggio?

Non potremo raggiungere quell'alta meta,
se la vostra bontà non farà avanti qualche passo.

Poiché il vino è passato dalla giara alla brocca e la rosa ha gettato il velo,
tieni stretta l'occasione del piacere e bevi qualche coppa.

Lo zucchero mescolato alla rosa non è la cura del nostro cuore;
mescola qualche bacio a qualche rimprovero.

Asceta, passa indenne per il vicolo dei rend,
perché non ti rovini la compagnia di qualche malfamato.

Poiché hai detto tutti i difetti del vino, di' anche il suo pregio;
non negare la sapienza per far piacere a qualche ignorante.

O mendicanti della taverna, Dio è vostro amico;
non aspettatevi doni da qualche bestia.

Come disse bene il vecchio della taverna al suo bevitore di feccia:
non raccontare lo stato del cuore bruciato a qualche acerbo.

Hafez è arso dal desiderio del tuo volto splendente come il sole;
o fortunato, volgi uno sguardo a qualche sfortunato.