Ghazal 187: O cuore, brucia, ché il tuo bruciare compirà delle cose

دلا! بسوز! که سوز تو، کارها بکند
نیاز نیم‌شبی، دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری‌چهره، عاشقانه بکش!
که یک کرشمه، تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش، حجاب بردارند
هر آن‌که خدمت جام جهان‌نما بکند

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد، در تو نبیند؛ که را دوا بکند؟

تو با خدای خود انداز کار! و دل، خوش دار!
که رحم اگر نکند مدعی‌، خدا بکند

ز بخت خفته ملولم، بود که بیداری
به وقت فاتحهٔ صبح، یک دعا بکند؟

بسوخت «حافظ» و بویی به زلف یار نبرد
مگر دلالت این دولتش، صبا بکند

O cuore, brucia, ché il tuo bruciare compirà delle cose;
una supplica di mezzanotte allontanerà cento sventure.

Sopporta da amante il rimprovero dell'amico dal volto di fata,
ché un solo sguardo riparerà cento crudeltà.

Dal regno terreno al regno angelico sollevano il velo
per chiunque serva la coppa che mostra il mondo.

Il medico dell'amore ha il soffio del Messia ed è benevolo,
ma se non vede dolore in te, chi dovrà curare?

Affida la tua faccenda al tuo Dio e tieni lieto il cuore,
ché se il pretendente non ha pietà, l'avrà Dio.

Sono stanco della mia fortuna addormentata; sarà che uno sveglio
dica una preghiera all'ora dell'apertura dell'alba?

Hafez è arso e non ha colto il profumo della chioma dell'amico;
forse il vento dell'est lo guiderà a questa fortuna.