Ghazal 194: Le profumate di gelsomino, quando si siedono, posano la polvere del dolore

سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند
پری‌رویان، قرار از دل چو بستیزند؛ بستانند

به فتراک جفا، دل‌ها چو بربندند؛ بربندند
ز زلف عنبرین، جان‌ها چو بگشایند؛ بفشانند

به عمری، یک نفس با ما چو بنشینند؛ برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند، بنشانند

سرشک گوشه‌گیران را چو دریابند، در یابنٔد
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند، اگر دانند

ز چشمم، لعل رمانی چو می‌خندند، می‌بارند
ز رویم، راز پنهانی چو می‌بینند؛ می‌خوانند

دوای درد عاشق را کسی کاو سهل پندارد
ز فکر، آنان که در تدبیر درمانند، در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بر دارند
بدین درگاه، «حافظ» را چو می‌خوانند؛ می‌رانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند، ناز آرند
که با این درد اگر دربند درمانند، در مانند

Le profumate di gelsomino, quando si siedono, posano la polvere del dolore;
le belle dal volto di fata, quando contendono, portano via la pace del cuore.

Quando legano i cuori alla cinghia della crudeltà, li legano stretti;
quando sciolgono le chiome d'ambra, spargono anime.

Quando una volta nella vita siedono un istante con noi, si alzano;
e quando si alzano, piantano nella mente il virgulto del desiderio.

Quando si imbattono nelle lacrime dei solitari, trovano perle;
non distoglierebbero il volto dell'amore da chi si alza all'alba, se sapessero.

Quando ridono, fanno piovere dal mio occhio rubini di melagrana;
quando guardano, leggono sul mio volto il segreto nascosto.

Quanto a chi crede facile la cura del dolore dell'amante:
quelli che si affannano a escogitare un rimedio restano impotenti.

Quelli che, come Mansur, ottengono il loro desiderio sono innalzati sulla forca;
quando chiamano Hafez a questa corte, lo scacciano.

In questa Presenza, quando i desiderosi portano la loro supplica, ricevono disdegno,
ché con questo dolore, se si ostinano a cercare la cura, restano impotenti.