Ghazal 207: Sia ricordato: quando il capo della tua via era la mia dimora

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود

دل چو از پیر خرد نقل معانی می‌کرد
عشق می‌گفت به شرح آن‌چه بر او مشکل بود

آه از آن جور و تطاول که در این دامگه است
آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود

در دلم بود که بی‌دوست نباشم هرگز
چه توان کرد؟ که سعی من و دل باطل بود

دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم
خم می دیدم، خون در دل و پا در گل بود

بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق
مفتی عقل در این مسأله لایعقل بود

راستی خاتم فیروزهٔ بواسحاقی
خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود

دیدی آن قهقههٔ کبک خرامان حافظ؟
که ز سرپنجهٔ شاهین قضا غافل بود

Sia ricordato: quando il capo della tua via era la mia dimora,
e il mio occhio traeva la luce dalla polvere della tua porta.

Diritto come il giglio e la rosa, per effetto di una compagnia pura,
avevo sulla lingua ciò che tu avevi nel cuore.

Quando il cuore riferiva i significati secondo il vecchio Ragione,
l'amore spiegava ciò che gli era difficile.

Ahi, la tirannia e l'oppressione che ci sono in questo luogo di trappole!
Ahi, l'ardore e la supplica che c'erano in quel convegno!

Avevo in cuore di non essere mai senza l'amico;
che si può fare? Lo sforzo mio e del cuore fu vano.

Ieri notte, in ricordo dei compagni, andai alla taverna;
vidi la giara del vino, col sangue nel cuore e il piede nell'argilla.

Molto vagai per chiedere la causa del dolore della separazione;
il muftì Ragione, in questa questione, era senza ragione.

In verità, l'anello di turchese di Abu Ishaq
brillò bene, ma fu una fortuna frettolosa.

Hai visto, Hafez, la risata di quella pernice dal passo fiero,
ignara dell'artiglio del falco del destino?