Ghazal 227: Benché questa parola non riesca facile al predicatore della città

گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است
حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض
ور نه هر سنگ و گلی، لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بکند کار خود ای دل! خوش باش
که به تلبیس و حیل، دیو مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و امید که این فن شریف
چون هنرهای دگر، موجب حرمان نشود

دوش می‌گفت که «فردا بدهم کام دلت»
سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی تو را
تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود

ذره را تا نبود همت عالی حافظ
طالب چشمهٔ خورشید درخشان نشود

Benché questa parola non riesca facile al predicatore della città:
finché pratica ipocrisia e finzione, non diventerà musulmano.

Impara a essere rend e sii generoso, ché non è gran merito
essere un animale che non beve vino e non diventa uomo.

Occorre un'essenza pura per diventare capaci di ricevere la grazia;
altrimenti non ogni pietra e zolla diventa perla e corallo.

Il Nome Supremo fa la sua opera, o cuore, sii lieto,
ché con l'inganno e l'astuzia il demone non diventa Salomone.

Pratico l'amore, e spero che questa nobile arte
non sia, come le altre arti, causa di privazione.

Ieri notte diceva: «Domani esaudirò il desiderio del tuo cuore.»
Dio mio, fa' in modo che non ci ripensi.

Chiedo a Dio dolcezza di carattere per la tua indole,
perché il nostro animo non sia più turbato da te.

Finché il granello non ha un alto animo, Hafez,
non va in cerca della fonte del sole splendente.