Ghazal 231: Dissi: «Ho dolore per te.» Disse: «Il tuo dolore finirà.»

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید

گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شب‌رو است او از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد؟
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید

گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد؟
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

Dissi: «Ho dolore per te.» Disse: «Il tuo dolore finirà.»
Dissi: «Sii la mia luna.» Disse: «Se sorgerà.»

Dissi: «Impara da chi ama l'usanza della fedeltà.»
Disse: «Da chi ha bello il volto questo viene di rado.»

Dissi: «Sbarrerò alla tua immagine la via del mio sguardo.»
Disse: «Viaggia di notte; verrà per un'altra strada.»

Dissi: «Il profumo della tua chioma mi ha smarrito nel mondo.»
Disse: «Se lo sapessi, sarà proprio lui la tua guida.»

Dissi: «Felice l'aria che si leva col vento del mattino.»
Disse: «Fresca è la brezza che viene dalla via dell'amato.»

Dissi: «La dolcezza del tuo rubino ci ha uccisi di desiderio.»
Disse: «Servi, ché esso ha cura di chi lo serve.»

Dissi: «Quando il tuo cuore clemente pensa alla pace?»
Disse: «Non dirlo a nessuno, finché non ne venga l'ora.»

Dissi: «Hai visto come è finito il tempo del piacere?»
Disse: «Taci, Hafez, ché anche questo dolore finirà.»