Ghazal 288: La riva dell'acqua, il piede del salice, vena poetica e un amico piacevole

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع، که قدر وقت می‌دانی
گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست
سپندی گو بر آتش نه، که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم
بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان
که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

میی در کاسهٔ چشم است ساقی را بنامیزد
که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ، بیا با ما به میخانه
که شنگولان خوش باشت، بیاموزند کاری خوش

La riva dell'acqua, il piede del salice, vena poetica e un amico piacevole;
per compagnia un dolce rubacuori, e un coppiere dalle guance di rosa, piacevole.

O tu dalla stella fortunata, che conosci il valore del momento,
ti giovi questo piacere, ché stai passando un tempo piacevole.

Chiunque porti nell'animo un peso per amore di una bella,
digli di mettere ruta selvatica sul fuoco, ché la sua faccenda va in modo piacevole.

Adorno la sposa della mia indole con i gioielli di un pensiero vergine;
può darsi che dalla mano del tempo mi cada in mano una bella piacevole.

Tieni per un guadagno la notte di compagnia e prenditi la tua parte di letizia,
ché c'è un chiaro di luna che scalda il cuore e il margine piacevole di un campo di tulipani.

C'è un vino nella coppa dell'occhio del coppiere, Dio lo protegga,
che inebria la ragione e dà un languore piacevole.

La vita è passata nella sbadataggine, Hafez; vieni con noi alla taverna,
perché gli allegri ti insegnino un mestiere piacevole.