Ghazal 344: È una vita che, nella mia ricerca, faccio un passo ogni giorno

عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

بی ماه مهرافروز خود، تا بگذرانم روز خود
دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم

اورنگ کو؟ گلچهر کو؟ نقش وفا و مهر کو؟
حالی من اندر عاشقی، داو تمامی می‌زنم

تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سرو سهی
گلبانگ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم

هرچند ک‌آن آرام دل، دانم نبخشد کام دل
نقش خیالی می‌کشم، فال دوامی می‌زنم

دانم سر آرد غصه را، رنگین برآرد قصه را
این آه خون افشان که من، هر صبح و شامی می‌زنم

با آن که از وی غایبم، وز می چو حافظ تایبم
در مجلس روحانیان، گه گاه جامی می‌زنم

È una vita che, nella mia ricerca, faccio un passo ogni giorno;
a ogni momento tendo la mano dell'intercessione verso un buon nome.

Senza la mia luna che accende l'amore, per far passare la giornata
pongo un laccio su una strada e getto un uccello in un laccio.

Dov'è Aurang? Dov'è Golchehr? Dov'è l'immagine della fedeltà e dell'affetto?
Per ora, in amore, sono io a giocare la posta intera.

Nella speranza di avere notizia dell'ombra di quel cipresso slanciato,
da ogni lato lancio il grido dell'amore a chiunque cammini con grazia.

Benché io sappia che quella quiete del cuore non esaudirà il desiderio del cuore,
traccio un'immagine di fantasia e traggo un fal di durata.

So che porrà fine al dolore e darà colore al racconto
questo sospiro che sparge sangue e che emetto ogni mattina e ogni sera.

Benché io sia lontano da lui e, come Hafez, pentito del vino,
nel convegno degli spirituali bevo ogni tanto una coppa.