Ghazal 350: All'alba, deciso a pentirmi, dissi: «Consulterò la sorte.»

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهار توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کنم؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که می خورند حریفان و من نظاره کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه
پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم

به دور لاله دماغ مرا علاج کنید
گر از میانهٔ بزم طرب کناره کنم

ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت
حوالهٔ سر دشمن به سنگ خاره کنم

گدای میکده‌ام، لیک وقت مستی بین
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

مرا که نیست ره و رسم لقمه‌پرهیزی
چرا ملامت رند شراب‌خواره کنم

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی
ز سنبل و سمنش، ساز طوق و یاره کنم

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ
به بانگ بربط و نی، رازش آشکاره کنم

All'alba, deciso a pentirmi, dissi: «Consulterò la sorte.»
Arriva la primavera, che rompe i pentimenti: che rimedio ho?

Per dire il vero, non posso sopportare di vedere
i compagni bere vino e io stare a guardare.

Come il bocciolo, col labbro ridente, in ricordo del convegno del re
prenderò la coppa e, per la gioia, mi strapperò la veste.

Nella stagione del tulipano curatemi il cervello
se mi ritiro dal mezzo del convito della gioia.

Poiché dal volto dell'amico è sbocciata la rosa del mio desiderio,
rimetterò la testa del nemico alla dura pietra.

Sono il mendicante della taverna, ma guardami nell'ora dell'ebbrezza,
come mi do arie davanti al cielo e comando alle stelle.

Io, che non ho uso né costume di badare a ciò che mangio,
perché dovrei biasimare il rend bevitore di vino?

Farò sedere un idolo, come un sultano, su un trono di rose;
di giacinto e gelsomino gli farò collana e bracciale.

Hafez si è stancato di bere vino di nascosto;
al suono del liuto e del flauto renderò palese il suo segreto.