Ghazal 423: Ieri notte andai alla porta della taverna, carico di sonno

دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
خرقه تر دامن و سجاده شراب‌آلوده

آمد افسوس‌کنان مغبچهٔ باده‌فروش
گفت بیدار شو ای رهرو خواب‌آلوده

شست و شویی کن و آن‌گه به خرابات خرام
تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده

به هوای لب شیرین پسران چند کنی
جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

به طهارت گذران منزل پیری و مکن
خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده

پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آی
که صفایی ندهد آب تراب‌آلوده

گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست
که شود فصل بهار از می ناب آلوده

آشنایان ره عشق در این بحر عمیق
غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش
آه از این لطف به انواع عتاب آلوده

Ieri notte andai alla porta della taverna, carico di sonno,
il lembo del saio bagnato e il tappeto di preghiera macchiato di vino.

Il giovane mago venditore di vino venne beffardo
e disse: svegliati, viandante macchiato di sonno.

Lavati prima, e poi entra nella taverna,
perché questo convento in rovina non sia macchiato da te.

Fino a quando, per desiderio delle labbra di dolci ragazzi,
terrai il gioiello dello spirito macchiato di rubino fuso?

Attraversa la tappa della vecchiaia in purezza, e non
macchiare la veste della canizie come quella della giovinezza.

Diventa puro e limpido, ed esci dal pozzo della natura,
perché l'acqua macchiata di terra non dà chiarezza.

Dissi: o anima del mondo, non è un difetto per il libro della rosa
essere, nella stagione di primavera, macchiato di vino puro.

I conoscitori della via dell'amore, in questo mare profondo,
sono annegati senza essere macchiati dall'acqua.

Disse: Hafez, non vendere enigmi e arguzie agli amici.
Ahimè, questa gentilezza macchiata di ogni sorta di rimprovero.