Ghazal 425: Passava trascinando il lembo, in un lino fine ricamato d'oro

دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
صد ماهرو ز رشکش جیب قصب دریده

از تاب آتش می، بر گرد عارضش خوی
چون قطره‌های شبنم بر برگ گل چکیده

لفظی فصیح، شیرین، قدی بلند، چابک
رویی لطیف، زیبا، چشمی، خوش کشیده

یاقوت جان‌فزایش از آب لطف زاده
شمشاد خوش‌خرامش در ناز پروریده

آن لعل دلکشش بین، وآن خندهٔ دل‌آشوب
وآن رفتن خوشش بین، وآن گام آرمیده

آن آهوی سیه‌چشم از دام ما برون شد
یاران چه چاره سازم با این دل رمیده؟

زنهار تا توانی اهل نظر میآزار
دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده

تا کی کشم عتیبت؟ از چشم دل‌فریبت
روزی کرشمه‌ای کن، ای یار برگزیده!

گر خاطر شریفت رنجیده شد ز حافظ
بازآ که توبه کردیم از گفته و شنیده

بس شکر بازگویم در بندگی خواجه
گر اوفتد به دستم آن میوهٔ رسیده

Passava trascinando il lembo, in un lino fine ricamato d'oro;
cento volti di luna, per invidia, si erano strappati il colletto del loro lino.

Per l'ardore del fuoco del vino, il sudore attorno alla sua guancia
era come gocce di rugiada cadute su un petalo di rosa.

Parola eloquente e dolce, statura alta e agile,
volto delicato e bello, occhio dal taglio fine.

Il suo rubino che accresce la vita è nato dall'acqua della grazia;
il suo bosso dal bel portamento è stato allevato nella delicatezza.

Guarda quel rubino incantevole, e quel riso che turba il cuore;
guarda quel bell'andare, e quel passo quieto.

Quella gazzella dagli occhi neri è uscita dal nostro laccio;
amici, che rimedio troverò per questo cuore spaurito?

Bada, per quanto puoi, di non ferire la gente di sguardo;
il mondo non ha fedeltà, o luce dei miei due occhi.

Fino a quando sopporterò il rimprovero del tuo occhio che inganna il cuore?
Un giorno fammi un cenno, o amico eletto.

Se il tuo nobile animo è stato ferito da Hafez,
torna, perché ci siamo pentiti del detto e dell'udito.

Renderò molte grazie nel servizio del signore
se quel frutto maturo mi cadrà in mano.