Ghazal 427: La candela è diventata la falena della lampada del tuo volto

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

خرد که قید مجانین عشق می‌فرمود
به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟
هزار جان گرامی فدای جانانه

من‌ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش
نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی
ز شمع روی تواش چون رسید پروانه

مرا به دور لب دوست هست پیمانی
که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز
فتاد در سر حافظ هوای میخانه

La candela è diventata la falena della lampada del tuo volto;
per il tuo stato non ho cura del mio.

La ragione, che ordinava di incatenare i folli d'amore,
è impazzita al profumo del giacinto della tua ciocca.

Se la mia vita è andata al vento per il profumo della tua ciocca, che importa?
Mille vite care siano il riscatto dell'amato.

Spaurito, caddi per gelosia ieri notte,
quando vidi il mio amato in mano a un estraneo.

Quanti stratagemmi abbiamo messo in opera, e senza frutto;
il nostro incanto su di lui è diventato una favola.

Sul fuoco del suo bel volto, al posto del seme di ruta,
chi ha visto altro grano che il suo neo nero?

Per la buona novella la candela rese l'anima al vento dell'est in un soffio,
quando le giunse il salvacondotto dalla candela del tuo volto.

Nel tempo del labbro dell'amico ho fatto un patto:
non portare alla lingua che il discorso della coppa.

Non parlare della scuola e del convento, perché di nuovo
è venuta in testa a Hafez la voglia della taverna.