Ghazal 450: È da molto che ci tieni in ansia

روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری

گوشهٔ چشم رضایی به منت باز نشد
این چنین عزت صاحب‌نظران می‌داری؟

ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران می‌داری

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره‌زنان جامه‌دران می‌داری

ای که در دلق ملمع طلبی نقد حضور
چشم سری عجب از بی‌خبران می‌داری؟

چون تویی نرگس باغ نظر ای چشم و چراغ
سر چرا بر من دل‌خسته گران می‌داری؟

گوهر جام‌جم از کان جهانی دگر است
تو تمنا ز گل کوزه‌گران می‌داری

پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی
طمع مهر و وفا زین پسران می‌داری؟

کیسهٔ سیم و زرت پاک بباید پرداخت
این طمع‌ها که تو از سیم‌بران می‌داری

گر چه رندی و خرابی گنه ماست، ولی
عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری

مگذران روز سلامت به ملامت حافظ
چه توقع ز جهان گذران می‌داری؟

È da molto che ci tieni in ansia;
i tuoi sinceri non li tratti come gli altri.

Nemmeno l'angolo di un occhio benevolo si è aperto verso di me;
è così che onori la gente di sguardo?

Meglio che ti copra l'avambraccio, poiché per tingerlo
tieni la mano nel sangue del cuore di chi ha talento.

Né la rosa né l'usignolo del giardino sono scampati alla pena per te;
li tieni tutti a gridare e strapparsi le vesti.

O tu che cerchi nel saio rattoppato la moneta della presenza,
è strano che tu ti aspetti dagli ignari un occhio per il segreto.

Poiché sei il narciso del giardino dello sguardo, o occhio e lampada,
perché tieni la testa così altera con me, dal cuore stanco?

Il gioiello della coppa di Jamshid viene dalla miniera di un altro mondo;
tu lo chiedi all'argilla dei vasai.

Sei il padre dell'esperienza, o cuore; per quale ragione, dunque,
ti aspetti amore e fedeltà da questi ragazzi?

Dovrai svuotare del tutto la tua borsa d'argento e d'oro,
con le speranze che riponi in chi ha il corpo d'argento.

Benché la vita da rend e la rovina siano colpa nostra,
un innamorato disse che sei tu a tenervi il servo.

Non passare il giorno della salute nel biasimo, Hafez;
che cosa ti aspetti da un mondo che passa?