Ghazal 457: Ho fatto mille sforzi perché tu fossi mio amico

هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

چراغ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت، به بندگان نازند
تو در میانه، خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ او
اگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی

در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید، نگار من باشی

شبی به کلبهٔ احزان عاشقان آیی
دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت، کرده‌ای وظیفهٔ من
اگر ادا نکنی، قرض‌دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبی
به جای اشک روان، در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خویش، یار من باشی

Ho fatto mille sforzi perché tu fossi mio amico,
perché esaudissi il desiderio del mio cuore inquieto.

Perché diventassi la lampada del mio occhio che veglia la notte,
e il compagno del mio animo speranzoso.

Quando i re della grazia fanno i superbi con i loro schiavi,
perché in mezzo a loro tu fossi il mio signore.

Di quella corniola la cui civetteria mi insanguina il cuore,
se mi lamento, perché tu fossi il mio consolatore.

In quel prato dove gli idoli prendono per mano gli amanti,
se è in tuo potere, perché tu fossi il mio amato.

Perché una notte tu venissi alla capanna dei dolori degli amanti,
e fossi per un momento il compagno del mio cuore in lutto.

La gazzella del sole sarebbe per me una magra preda,
se una cerva come te fosse, per un istante, la mia caccia.

I tre baci che dalle tue due labbra mi hai assegnato:
se non li paghi, resterai in debito con me.

Possa io vedere esaudito per me questo desiderio: che a mezzanotte,
al posto delle lacrime che scorrono, tu sia al mio fianco.

Benché io sia l'Hafez della città, non valgo un chicco d'orzo,
a meno che tu, per tua generosità, non sia mio amico.