Ghazal 57: Quel bruno che ha tutta la dolcezza del mondo

آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست
چشم میگون، لب خندان، دل خرم با اوست

گرچه شیرین‌‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان زمان است که خاتم با اوست

روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک
لاجرم، همت پاکان دو عالم با اوست

خال مشکین که بدان عارض گندمگون است
سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

دلبرم، عزم سفر کرد خدا را یاران
چه کنم با دل مجروح؟ که مرهم با اوست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌‌دل
کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست؟

«حافظ» از معتقدان است گرامی دارش!
زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست

Quel bruno che ha tutta la dolcezza del mondo
ha l'occhio color del vino, il labbro ridente e il cuore lieto.

Benché quelli dalla bocca dolce siano re,
egli è il Salomone del tempo, perché ha l'anello.

Ha bel volto, arte compiuta e veste pulita;
perciò il favore dei puri dei due mondi è con lui.

Il neo di muschio che sta su quella guancia color del grano
custodisce il segreto del chicco che sviò Adamo.

Il mio amato ha deciso di partire; per amor di Dio, amici,
che farò del cuore ferito? Ché il balsamo l'ha lui.

A chi dire questa cosa: quel cuore di pietra
ci ha uccisi, e ha il soffio di Gesù figlio di Maria?

Hafez è tra i credenti; tienilo caro,
ché il perdono di molte anime nobili è con lui.