Ghazal 88: Ho udito un bel detto che pronunciò il vecchio di Canaan

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
«فراق یار، نه آن می‌کند که بتوان گفت»

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
کنایتی‌ست که از روزگار هجران گفت

نشان یار سفرکرده از که پرسم باز؟
که هر چه گفت برید صبا، پریشان گفت

فغان که آن مه نامهربان مهرگسل
به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت

من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب
که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت

غم کهن به می سال‌خورده دفع کنید
که تخم خوش‌دلی این است؛ پیر دهقان گفت

گره به باد مزن گر چه بر مراد رود
که این سخن به مثل، باد با سلیمان گفت

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو
تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت؟

مزن ز چون و چرا دم که بندهٔ مقبل
قبول کرد به جان، هر سخن که جانان گفت

که گفت حافظ از اندیشهٔ تو آمد باز؟
من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت

Ho udito un bel detto che pronunciò il vecchio di Canaan:
la separazione dall'amico fa ciò che non si può dire.

Il racconto del terrore della resurrezione che fece il predicatore della città
è un'allusione che fece ai giorni della separazione.

A chi chiederò ancora notizia dell'amico partito?
Tutto ciò che disse la brezza messaggera lo disse confusamente.

Ahimè, con quanta facilità quella luna senza tenerezza, che spezza l'amore,
rinunciò alla compagnia dei suoi amici.

D'ora in poi io e la dimora dell'accettazione, e grazie al rivale,
ché il mio cuore si è abituato al dolore per te e ha rinunciato alla cura.

Scacciate la pena antica con vino carico d'anni,
ché questo è il seme della letizia; lo disse il vecchio contadino.

Non fare un nodo sul vento, anche se soffia a tuo favore,
ché questo lo disse il vento a Salomone come proverbio.

Non uscire di strada per la tregua che il cielo ti concede;
chi ti ha detto che questa vecchia ha smesso i suoi inganni?

Non parlare di come e perché, ché il servo fortunato
accettò con l'anima ogni parola detta dall'amata.

Chi ha detto che Hafez ha smesso di pensare a te?
Io non l'ho detto; chi l'ha detto ha detto calunnia.